آیا کارگردان هتاک به رهبری مجوز فعالیت می گیرد؟
جوان بین: عده ای برای کیان دفاع از رهبری و نظام بدون هیچ بهره مندی سیستماتیک در کف خیابان داغدار رهبر شهید باشند و کارگردان بهره مند از مواهب پلتفرم فیلیمو مقابل رهبر انقلاب، محتوای تولید می کند.
این استوری ها که شامل شعارهای مستقیم ضد رهبر انقلاب، نیروهای پلیس، حافظ امنیت و کلاژ چهره های روحانیون با این پرسش انگلیسی است که «چگونه این موجودات ۴۳ سال تحمل شده اند؟»، به وضوح لحنی اعتراضی و ضدانقلاب دارند. در صورتیکه همین فرد از مواهب مجوزهای حکومتی، حمایت های رسمی و امکان ساخت و تولید آثار در چهارچوب نظام بهره مند بوده و با پلتفرم فیلیمو به شکل مستمر همکاری می کند.
ترجمه فارسی استوری امین حسین پور: چگونه می توان این موجودات را ۴۳ سال تحمل کرد؟ «حسین پور» یکروز برای ساخت سریال و حضور در شبکه نمایش خانگی از امکانات و ظرفیتهای رسمی بهره می گیرد و روز دیگر، در صفحه شخصی اش زبان به تکرار ادبیات ساختارشکنانه باز می کند.
کارگردان سریال هایی چون «درمانگر» و «بازنده»، اینروزها پروژه جدیدی با عنوان «مُردگی» را پشت سر گذاشته است؛ سریالی که برپایه گزارشات پخش شده، با تهیه کنندگی احسان ظلی پور، فیلمنامه مسعود خاکباز و با حضور بازیگرانی چون صابر ابر و طناز طباطبایی تولید شده و فیلمبرداری آن به پایان رسیده است. اخبار انتشار یافته همینطور از آماده شدن این مجموعه برای عرضه در شبکه نمایش خانگی و پخش از فیلیمو حکایت دارد.
اما درست در همین نقطه، پرسشی جدی مطرح می شود؛ پرسشی که نمی توان با سکوت از کنار آن گذشت. چطور فردی که فعالیت حرفه ای خویش را در راه رسمی تولید و انتشار آثار تصویری دنبال می کند، از امکانات صنعت رسمی بهره می برد و برای رساندن محصولش به میلیونها مخاطب از ظرفیت شبکه نمایش خانگی استفاده می نماید، در فضای مجازی ژست معترضی به خود می گیرد که گویی هیچ نسبتی با همین چرخه ندارد؟
موارد طرح شده در استوری های حسین پور صرفاً حق اعتراض نیست؛ مساله صداقت است. مساله این است که نمی شود هم زمان از یک سو در سازوکار رسمی سریال تولید کرد، قرارداد بست، پروژه های بزرگ را با حضور چهره های شناخته شده پیش برد و محصول را برای انتشار در پلت فرم های دارای مجوز آماده کرد و از طرف دیگر، در بزنگاه های سیاسی، همان سازوکاری را که امکان حضور حرفه ای را فراهم نموده، آماج کنایه و حمله قرار داد؛ آن هم بی آن که کوچک ترین توضیحی در رابطه با این تناقض آشکار عرضه شود.
به بیان روشن تر، با فیلمسازی مواجه نیستیم که یک باره و از بیرونِ این عرصه وارد میدان شده باشد؛ بلکه کارنامه او نشان میدهد فعالیت حرفه ای اش در سالیان اخیر پیوند مستقیمی با همین چرخه تولید و انتشار داشته است.
پرسش بسیار ساده است، اگر این ساختار آن چنان که در استوری ها القا می شود، سراسر محل توهین و تقابل است، چرا سودجستن از فرصتهای حرفه ای همین ساختار هیچگاه محل اشکال نیست؟ اگر مقرر است توهین یک اصل باشد، آیا بهره مندی از امکانات، مجوزها و مسیر رسمی تولید، ناگهان از دایره محاسبات کنار گذاشته می شود؟
مشکل اینجاست که برخی ظاهراً به تقسیم کار عجیبی رسیده اند، امکانات و فرصت ها برای خودشان، ژست توهین برای شبکه های اجتماعی! هنگام ساخت سریال، همه چیز باید مهیا باشد؛ سرمایه گذار و تهیه کننده و بازیگر و امکانات تولید فراهم گردد، مسیر عرضه باز باشد و محصول به پلت فرم برسد. اما وقتی نوبت نمایش سیاسی در اینستاگرام می رسد، ناگهان همان فرد در قامت توهین کننده به مقامات ظاهر می شود که گویا هیچ بهره ای از ساختار موجود نبرده است.
اکنون «مُردگی»در فهرست انتشار عمومی قرار دارد، اما قبل از آن که مخاطب در رابطه با قصه و کیفیت سریال قضاوت کند، استوری های کارگردانش یک پرسش جدی تر را پیش روی افکار عمومی گذاشته است: آیا عده ای برای کیان دفاع از رهبری و نظام جمهوری اسلامی باید، بدون هیچ بهره مندی سیستماتیک در کف خیابان داغدار رهبر شهید باشند و کارگردان بهره مند از مواهب پلتفرم فیلیمو ضد رهبر انقلاب، محتوای مجازی تولید کند؟
سریال «مردگی» که هنوز پخش نشده، محصولی است که در فضای رسمی شبکه نمایش خانگی تولید شده است. هر اثر نمایشی در این مقیاس، نیازمند عبور از فیلترهای مختلف نظارتی، دریافت مجوزهای ساخت و پخش از نهادهای ذی ربط و در بسیاری موارد، بهره مندی از تسهیلات دولتی یا شبه دولتی است. امین حسین پور و همکارانش در این پروژه، از همین مسیر عبور کرده اند. آنها در فضایی فعالیت نموده اند که هنرمندان فراوانی به سبب خارج بودن از دایره سیاست پلتفرم ها امکان کار ندارند. با این وجود، همین فرد در فضای شخصی اینستاگرام خود، زبان اعتراض را برمی گزیند و از «مرگ بر دیکتاتور» و پاک کردن آن از دیوارها سخن می گوید و می پرسد که چرا آنهایی که خود دیکتاتور هستند، این شعار را تحمل نمی کنند.
حالا نوبت دستگاه های نظارتی است؛ «مُردگی» مجوز می گیرد؟
اکنون اما یک پرسش جدی تر نیز مطرح است؛ دستگاه های مسئول نظارت و اعطای مجوز با این وضعیت چه خواهند کرد؟ سریال «مُردگی» به کارگردانی امین حسین پور، تهیه کنندگی احسان ظلی پور و برای پخش از فیلیمو ساخته شده و بر اساس گزارش های اخیر، پروژه در آستانه انتشار است.
در چنین شرایطی، سؤال افکار عمومی این است: آیا نهادهای نظارتی، محتوای انتشار یافته از جانب کارگردان این اثر در فضای مجازی را در ارزیابی های خود نادیده خواهند گرفت یا در رابطه با نسبت مواضع علنی یک فیلمساز با مسئولیت حرفه ای او در حوزه رسمی توضیح خواهند داد؟
مسئله این نیست که هر اختلاف نظر یا انتقادی باید به محرومیت از فعالیت هنری منجر شود؛ مساله، یکسان بودن معیارها است. اگر نظارت و ضابطه وجود دارد، نباید گزینشی و تشریفاتی باشد؛ اگر مواضع علنی افراد در ارزیابی صلاحیت حرفه ای و مسئولیت های آنان بی اثر است، باید روشن گفته شود و اگر مؤثر است، افکار عمومی حق دارد بداند این ضابطه در رابطه با همه به یک شکل اجرا می شود.
اکنون توپ در زمین دستگاه های مسئول است. «مُردگی» هنوز به پخش عمومی نرسیده، اما قبل از آن، استوری های کارگردانش این سؤال را پیش کشیده است که آیا مجوز نهائی این مجموعه، بدون هیچ توضیحی در رابطه با این حواشی صادر خواهد شد یا نهادهای مسئول در رابطه با معیارهای خود پاسخ روشنی به افکار عمومی خواهند داد؟
اینجا دیگر مساله فقط یک سریال نیست؛ مساله، اعتبار همان سازوکار نظارتی است که باید نشان دهد در مقابل همه فعالین عرصه فرهنگ و هنر، معیار واحدی دارد؛ نه این که برای عده ای، ضابطه سخت گیرانه باشد و برای عده ای دیگر، چشم پوشی و سکوت.
منبع: javanbin.ir
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب