گواهی های انسانی ، ۴۴
فرانسه و اعتراض
به گزارش جوان بین، فرانسه امروز درباره ی قیمت زندگی اعتراض می کند. پرسش ما بزرگ تر است؛ آیا مقرر است فقط قیمتها و صاحبان قدرت عوض شوند، یا می خواهیم نظام ارزش را هم تغییر بدهیم؟
یادداشت مهمان، کورش علیانی، فعال فرهنگی:
مردم فرانسه به خیابان آمده اند؛ آنها از گرانی بنزین و گازوییل و برق و گاز عصبانی هستند. در کشورهای دیگر اروپا هم صدای اعتراض بلند است. اما قصه از پاریس آغاز نشده است. برای پیدا کردن شروع این ماجرا باید به ایران عزیزمان نگاه کرد؛ به جنگی که آمریکا و اسرائیل به ما تحمیل کردند، و به تنگه‌ی هرمز که دیگر نمی توان آنرا از حساب هزینه های این جنگ کنار گذاشت.
بنا داشتند کاری کنند که ایران هزینه بدهد؛ حمله کنند، بکشند، ویران کنند، و مردم ما را زیر فشار نگه دارند. مقاومت ایران این حساب را بر هم زد. اختلال در عبور انرژی از تنگه هرمز، هزینه جنگ را به کشورهایی رساند که عادت کرده اند جنگ هایشان را در امنیت دور از خانه اداره کنند. حالا شهروند اروپائی هنگام پرداخت پول سوخت و برق، قسمتی از بهای سیاستی را می پردازد که شاید تا روز گذشته آنرا مسئله‌ی خودش نمی دانست.
چرا این اتفاق مهم است؟ چون نظام سلطه فقط با ناو و بمب و بانک نیست که بر جهان حکومت می کند. بلکه فرهنگی هم ساخته که پول را تنها ارزش می داند. در این فرهنگ، هر چیز باید قیمتی داشته باشد. حتی محبت و دانش و طبیعت را هم تا جایی جدی می گیرند که بتوان برایشان قیمتی تعیین کرد. بعد همین نگاه را به مردم چنان قبولانده اند که گویی حقیقت زندگی است، نه انتخاب صاحبان قدرت.
با مردمی که چنین معیاری را پذیرفته اند چه طور باید از شکست نظام سلطه حرف زد؟ با همان معیاری که می فهمند. وقتی زندگی گران می شود، وقتی پر کردن باک خودرو و گرم کردن خانه دشوار می شود، وعده‌ی رفاه ترک برمی دارد. این به مفهوم آن نیست که هر معترض فرانسوی دشمن تجاوز است، یا از مقاومت ایران دفاع می کند. امکان دارد فقط بنزین ارزان بخواهد. اما همین پرسش که چرا باید هزینه‌ی این سیاستها را بدهد، شروع شکستن یک اطمینان قدیمی است.
اینجا مسئله ما تازه آغاز می شود. ما می خواهیم نظام سلطه را شکست بدهیم. اما بعد از آن چه؟ می خواهیم جای صاحبان قدرت بنشینیم و همان بازی را ادامه بدهیم؟ می خواهیم پول و قدرت از دست آنها به دست ما برسد، بی آنکه چیزی در زندگی مردم تغییر کند؟ اگر چنین نماییم، بر صاحبان سلطه پیروز شده ایم و منطق سلطه را زنده نگه داشته ایم.
راه دیگر این است که قدرت را وسیله‌ی تغییر ارزش های جهان نماییم. پول لازم است، اما همه چیز نیست. انسان فقط مصرف کننده نیست. زندگی فقط رفاه نیست. دانش، دوستی، عدالت، آزادی، طبیعت، و عزت را نمی توان به پول فروکاست. این ها حرف های تزئینی برای پس از پیروزی نیستند. باید همین امروز در رفتار و تصمیم ما حضور داشته باشند؛ وگرنه فردا هم نخواهند بود. اگر معیار پیروزی ما فقط ثروت و پس از آن مصرف بیشتر باشد، حتی پیروزی هم ما را از شر فرهنگی که با آن می جنگیم رها نخواهد کرد. باید قبل از پیروزی بدانیم برای چه می جنگیم.
فرانسه امروز درباره ی قیمت زندگی اعتراض می کند. پرسش ما بزرگ تر است؛ آیا مقرر است فقط قیمتها و صاحبان قدرت عوض شوند، یا می خواهیم نظام ارزش را هم تغییر بدهیم؟
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب