گواهی های انسانی، ۱۳
به پای خویشتن ایستادن
به گزارش جوان بین، آدمی که از نام دیگری نیرو می گیرد، امکان دارد بلندتر دیده شود، اما مشخص نیست قامت خودش در غیاب آن نام چه اندازه است.
یادداشت مهمان، کورش علیانی، فعال فرهنگی:
سال های اول جوانی همکاری داشتم در آستانه ی پیری که خودش را ساده تر از آن چه بود نشان می داد. گاهی اما حرفی می زد که سال ها در ذهن می ماند. یکروز گفت هر بامداد که سر کار می آیی، کف دستت را از زیر به میز کارت بزن و ببین کدام به کدام تمایل دارد؛ دست تو به میز یا میز به دست تو.
اگر احساس کردی دستت به میز می چسبد، وضع خوبی نداری. چیزی از این میز می گیری که خودت نداری. روزی که آنرا از تو بگیرند، فقط میزت را از دست نداده ای؛ قسمتی از آن چه گمان می کردی هستی نیز از دست می رود و ضربه می خوری. اما اگر میز به دست تو می چسبد، ماجرا برعکس است. تو چیزی به میز افزوده ای و میز با تو وزن گرفته است. روزی هم که آنرا بگیرند، چیزی از تو کم نمی شود؛ آزاد می شوی.
میز فقط یکی از چیزهایی است که می توان این آزمایش را پیرامونش انجام داد. آدم ممکنست به مقامش چسبیده باشد، به شبکه ارتباطیش، به ثروتش، شهرتش یا نامی که از خانواده گرفته است. پرسش همیشه یکی است؛ قدرت اصلی کدام طرف است؟ این چیزها بر قدرت آدم افزوده اند یا از او نیرو گرفته اند؟ اگر فردا یکی از آنها ناپدید شود، صاحبش کوچک تر می شود یا فقط چیزی را که همراهش بوده از دست می دهد؟
نام پدر شاید دشوارترین آزمایش باشد. امری فیزیولوژیک که آدم برای به دست آوردنش هیچ تلاشی نمی نماید. اگر پدر محترم و صاحب اعتبار عمومی باشد، نام او پیشاپیش درهایی را باز می کند، توجه می آورد و به سخن فرزند وزنی می دهد که به نظر نمی رسد توان خود او باشد. بهره مند شدن از این موقعیت اجتناب ناپذیر است. مسئله وقتی شروع می شود که فرزند این اعتبار را مال خود بداند و آغاز به خرج کردنش کند.
آدمی که از نام دیگری نیرو می گیرد، ممکنست بلندتر دیده شود، اما مشخص نیست قامت خودش در غیاب آن نام چه اندازه است.
وضع وقتی حساس تر می شود که پدر مسئولیتی عمومی داشته باشد. مردی محترم، متعهد، و ساعی ممکنست با زندگی حرفه ای خودش اعتبار ساخته باشد، وارد سیاست شده باشد، در انتخابات رأی مردم را گرفته باشد و در دوره ای دشوار مسئولیت اداره نهادی مهم را پذیرفته باشد. هیچ کدام از این ها ارث نیست. مردم به خانواده رأی نمی دهند و اختیار عمومی همراه نام خانوادگی میان فرزندان تقسیم نمی شود.
فرزند چنین کسی مانند هر شهروند دیگری حق سخن گفتن، موضع گرفتن و دفاع کردن دارد. اما اگر صدایش به جهت نام پدر بلندتر شنیده می شود، مسئولیت مضاعفی دارد که نان این نام را نخورد و از آن خرج نکند. دفاع نسنجیده گاهی بالاتر از حمله هزینه می سازد؛ به ویژه وقتی دیگران قادر نباشند میان سخن مداخله جویانه شهروند و موقعیت خانوادگی او تفکیک کنند.
همکار قدیمم درباره ی میز حرف می زد، اما قاعده اش فراگیرتر از فقط میز بود. آدم باید آن قدر وزن مستقل داشته باشد که از منصب، شبکه، شهرت و حتی نام پدر مستقل باشد، نه متکی به آنها. آن وقت از دست دادنشان سقوط نیست؛ فقط جدا شدن چیزی از آدم است. و گاهی نام همین جدایی آزادی است.
منبع: javanbin.ir
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب