گواهی های انسانی ، ۳۳
قند، کودک، آپارتمان
جوان بین: شرایط زندگی بچه ها را دشوار کرده ایم و از رفتارشان شکایت می نماییم. شاید قبل از اصلاح بچه ها، باید به اصلاح زندگی ای فکر نماییم که بدون فکر برایشان ساخته ایم.
یک کودک پنج ساله به طور معمول حدود هجده کیلوگرم وزن دارد؛ حدودا یک چهارم وزن یک بزرگسال هفتاد و دو کیلویی. حالا غذاهای روزانه او را ببینید. صبحانه شیرین، آب میوه صنعتی، بیسکویت، شکلات، کیک، بستنی، و نوشابه. تعدادی از این خوراکی ها را برای ساکت کردن بچه می خریم، بعضی را جایزه می دهیم، و بعضی را می خریم چون تبلیغات مدام به ما یادآوری می کنند که بخریم. کودک کوچک است، اما بازار مصرف برای او کوچک نیست.
از طرف دیگر، همین کودک را در آپارتمانی کوچک نگه می داریم. نمی تواند بدود، چون همسایه پایینی اعتراض می کند. نمی تواند فریاد بزند، چون همسایه کناری ناراحت می شود. نمی تواند توپ بازی کند، چون چیزی می شکند. کوچه هم دیگر جای بازی نیست. خیابان پر از ماشین است و پارک همیشه در دسترس نیست. پدر و مادر هم آن قدر گرفتار کار و تأمین هزینه های زندگی هستند که فرصت و توان کافی برای گرداندن بچه ندارند.
حالا با کودکی مواجه هستیم که خوراک پرانرژی فراوان دریافت می کند، اما فرصت کافی برای فعالیت بدنی ندارد. بدن انرژی اضافی را یا مصرف می کند یا ذخیره می کند. دریافت مداوم انرژی بالاتر از نیاز، همراه با کم تحرکی، خطر اضافه وزن، مقاومت به انسولین، و پیش دیابت را بیشتر می کند. از آن طرف، محدودیت حرکت و بازی هم می تواند بی قراری، مشکلات خواب و دشواری تنظیم رفتار را تشدید کند. این دو پیامد متفاوت هستند، اما هر دو می توانند از یک شیوه زندگی ناشی شوند.
و بجای آن که درباره ی این شرایط سؤال نماییم، سراغ خود بچه می رویم. چرا آرام نمی نشیند؟ چرا نمی خوابد؟ چرا این قدر شلوغ می کند؟ چرا مثل بچه های دیگر نیست؟ گاهی او را سرزنش می نماییم و گاهی هم بدون ارزیابی درست، نام یک اختلال روان شناختی را روی رفتارش می گذاریم. بیش فعالی واقعی هم البته هست، اما هر کودکی که زیاد می دود یا بد می خوابد، بیش فعال نیست.
این زندگی فرصت شناختن نیازهای کودک را از والدین می گیرد. وقتی روز را با عجله می گذرانیم، تشخیص تفاوت خستگی، بی حوصلگی، نیاز به بازی، و مشکل واقعی روان شناختی دشوارتر می شود. آن وقت برچسب زدن آسان تر از تغییر شرایط است؛ آسان تر، اما نه درست تر.
مسئله فقط قند یا کوچکی آپارتمان نیست؛ سبک زندگی مصرف گرایانه ای است که هم ما را به طرف خرید و مصرف بیشتر سوق می دهد و هم، فرصت زندگی سالم را از ما و کودک می گیرد. پدر و مادرها برای تأمین هزینه های همین زندگی بیشتر کار می کنند و کمتر کنار فرزندانشان هستند. خانه کوچک تر می شود، وقت کمتر می شود، غذاهای آماده بیشتر می شوند، و بازی آزاد کمتر می شود. بعد برای حل مشکل تازه، باز چیزی می خریم.
شرایط زندگی بچه ها را دشوار کرده ایم و از رفتارشان شکایت می نماییم. شاید قبل از اصلاح بچه ها، باید به اصلاح زندگی ای فکر نماییم که بدون فکر برایشان ساخته ایم.
بطور خلاصه کودک کوچک است، اما بازار مصرف برای او کوچک نیست. از جانب دیگر، همین کودک را در آپارتمانی کوچک نگه می داریم. خیابان پر از ماشین است و پارک همیشه در دسترس نیست.
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب