گواهی های انسانی، ۶۸
مثل ترامپ نباشیم
به گزارش جوان بین، امروز تهدید، فردا توافق؛ امروز قطعیت، فردا انکار. بی آنکه گوینده ضرورتی ببیند نسبت حرف تازه اش را با حرف قبلی روشن کند.
یادداشت مهمان، کورش علیانی، فعال فرهنگی:
دونالد ترامپ در هجدهم فروردین تهدید کرد که اگر ایران به خواسته هایش تن ندهد، همان شب تمدنی کامل از میان خواهد رفت. چند ساعت بعد، با آتش بسی دوهفته ای موافقت نمود. هنوز دو هفته نگذشته بود که گفت ایران با همه چیز موافقت کرده است. کمتر از چهل وهشت ساعت بعد باردیگر تهدید کرد که اگر توافق امضا نشود، تمام کشور را بمباران خواهدنمود. کسی که اخبار ترامپ را دنبال می کند، گاهی به جای پرسیدن «چه گفت؟» باید بپرسد «چه ساعتی چه گفت؟»
می گویند تغییر موضع همیشه عیب نیست و آدم عاقل با دریافت اطلاعات تازه نظرش را اصلاح می کند. بله. اما مشکل زمانی شروع می شود که حرف، نه نتیجه فکر و نه اعلام تصمیم، بلکه واکنشی گذرا به لحظه باشد. امروز تهدید، فردا توافق؛ امروز قطعیت، فردا انکار. بی آنکه گوینده ضرورتی ببیند نسبت حرف تازه اش را با حرف قبلی روشن کند.
رئیس جمهور آمریکا یک نمونه مضحک است، اما این بیماری فقط به او محدود نیست. در زندگی روزمره هم آدم هایی هستند که هر روز وعده ای می دهند و فردا چنان رفتار می کنند که انگار روز گذشته حرفی نگفته اند. گاهی می خواهند مخاطب را راضی کنند، گاهی توان خودرا نمی شناسند، گاهی زیر فشار هیجان تصمیم می گیرند، و گاهی هم حاضر نیستند هزینه وفاداری به قولشان را بپردازند. نتیجه در همه این حالت ها یک چیز است؛ دیگران نمی توانند روی حرف آنها حساب کنند.
بی ثباتی در گفتار فقط اعتماد دیگران را از میان نمی برد؛ اعتبار گوینده را هم نابود می کند. دیگر کسی این فرد را جدی نمی گیرد، بلکه می کوشند از موقعیت، و حال وهوای او حدس بزنند چه خواهدنمود. در چنین وضعی، حرف او وسیله انتقال فکر و اعلام تعهد نیست؛ ابزاری است ناکارآمد برای تأثیر گذاشتن بر رفتار دیگران. چنین کسی، حتی وقتی درست بگوید، نمی تواند انتظار داشته باشد حرفش را باور کنند.
برای آنکه مثل ترامپ نباشیم، نخست باید میان آرزو، حدس، تصمیم، و تعهد تفاوت بگذاریم. «دوست دارم چنین کنم» با «چنین می کنم» یکی نیست. لازم نیست هر فکر تازه ای را با صدای بلند اعلام نماییم یا برای هر پرسشی فوراً جوابی قطعی بسازیم.
دوم، قبل از قول دادن هزینه هایش را حساب نماییم. آیا وقتش را داریم؟ آیا حتی وقتی انجامش دشوار شد، پای حرفمان می مانیم؟ اگر پاسخ روشن نیست، بهتر است قول ندهیم. «نمی توانم» هر چند امروز کسی را ناراحت می کند، اما از بی اعتمادی فردایش هزینه کم تری دارد.
سوم، گفته های قبلی خودرا جدی بگیریم. حافظه ما همیشه به سود حقیقت کار نمی کند؛ گاهی گذشته را طوری به یاد می آوریم که با خواسته امروزمان سازگار باشد. نوشتن تعهدهای مهممان و بازخوانی آنها کار مفیدی است.
چهارم، اگر نظرمان عوض شد، پنهان نکنیم. بگوییم قبلاً چه فکر می کردیم، حال چه فکر می نماییم و چه چیزی تغییر کرده است. اگر اشتباه کرده ایم، اعتراف نماییم. تغییر دیدگاه جرم نیست؛ وانمود کردن اینکه هیچ تغییری رخ نداده، دشمن اعتماد است.
اعتبار فرد از درست درآمدن همه پیش بینی هایش نمی آید. از این می آید که دیگران بدانند ما در مقابل حرفی که می زنیم مسئولیت می پذیریم. ترامپ نبودن از همین جا آغاز می شود؛ قبل از آنکه حرفی بزنیم، به فردایش هم فکر نماییم.
دوست دارم چنین کنم با چنین می کنم یکی نیست. بگوییم قبلاً چه فکر می کردیم، حال چه فکر می نماییم و چه چیزی تغییر کرده است.
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب