گواهی های انسانی، ۶۳
تاب آوری و پیروزی
به گزارش جوان بین، هجوم پیام های تخفیف، بر خلاف ظاهر فریبنده شان، شاید بیشتر از هر چیز از خالی شدن جیب مردم و دشواری فروش در اقتصاد جنگ زده خبر بدهند.
یادداشت مهمان، کورش علیانی، فعال فرهنگی:
این روزها تلفن من پر شده از اعلان های تخفیف فروشگاه های اینترنتی ایرانی. گاهی یک فروشگاه در یکروز چند بار پیام می فرستد؛ این کالا ارزان تر شد، آن خدمت را با تخفیف بخرید، این فرصت را از دست ندهید. اگر فقط به ظاهر پیام ها نگاه نماییم، انگار موجی از مهربانی راه افتاده است. اما این موسسه ها بنگاه خیریه نیستند. این همه اصرار برای فروختن، بیش از آن که از بخشندگی خبر بدهد، از دشواری فروش حکایت می کند.
مسئله روشن است. کالا هست، نیاز هم هست، اما خرید کم می شود. مردم در مقایسه با قبل به آن اندازه خرید نمی کنند. نه بدین سبب که تمایلی به خرید ندارند، بلکه چون به اندازه قبل پول ندارند. بحران فروش، بروز کاهش قدرت خرید مردم روی نمودارها است. فروشنده برای آن که جنسش را بفروشد، قیمت را پایین می آورد، یا با آن بازی می کند، و مشتری را صدا می زند. تخفیف در این وضعیت هدیه نیست؛ تلاشی است برای رساندن کالای مانده به درآمد حاصل از فروش. هر پیام تازه تخفیف یا طرح فروش قسطی، کوشش دیگری است برای پیدا کردن خریداری که هنوز توان پرداخت دارد.
در تهران آبان ۱۴۰۵ نمی توان این فشار را جدا از جنگ دید. حملات آمریکا و اسرائیل به ایران، تحریمها، محاصره دریایی، و اختلال در مسیرهای دادوستد، تامین کالا و ادامه فعالیت اقتصادی را دشوار کرده اند. هزینه های جنگ فقط هزینه های میدان نبرد نیستند. هر اختلال در حمل و نقل، هر محدودیت در واردات و مبادله، عاقبت به سبد خرید خانوار می رسد. این فشارها قدرت خرید را می فرسایند و بازار را با مشتریانی با توان خرید کاسته شده رو به رو می کند.
نکته جالب اینست که جهش در تعداد اعلان های تخفیف به فروشندگان ایرانی محدود نیست. شرکتهای بزرگ نرم افزار و هوش مصنوعی، از گوگل تا اوپن ای آی، نیز مدام برای اشتراک و خدماتشان آگهی تخفیف می فرستند. این ها هم خیریه نیستند. وقتی شرکتی بارها برای گرفتن پول از مشتری تلاش می کند، باید پرسید آیا پای فروشش لنگ شده؟ این اعلان ها به تنهایی آمار فروش نیستند، اما می توانند نشانه ای از همان فشار باشند.
اقتصاد آن سوی جنگ نیز بیرون از میدان پیامدها نیست. کنترل تنگه هرمز به دست ایران و فشار بر عبور انرژی و کالا، هزینه تجارت، حمل و نقل، و تولید را برای دیگر کشورها بالا می برد. وقتی هزینه زندگی بالا می رود، قدرت خرید خانوارهای اروپایی و آمریکایی نیز زیر فشار قرار می گیرد. جنگی که گمان می کردند ایران را به زانو درآورد، هزینه های خودش را به طرف آغازکنندگانش برگردانده است.
جنگ به هر دو طرف صدمه می زند، اما دو برنده ندارد. شاخص پیروزی میزان خسارت ها نیست. سوال اینست که کدام جامعه می تواند زیر فشار، زندگی مردم، تولید، پیوندهای اجتماعی، و توان بازسازی خودرا حفظ کند. تاب آوری یعنی نگذاریم جنگ زندگی را از کار بیندازد. و باید دانست که جنگ های این روزها، جنگ های تاب آوری هستند. در چنین جنگی فقط اسلحه ها تعیین کننده نیستند؛ کارکرد نانوایی ها، کارخانه ها، مدرسه ها، و خانه ها و صد البته تجمع ها هم قسمتی از واقعیت میدان است. امکان دارد صفحه تلفن از میدان نبرد دور باشد، اما نشانه های فشار اقتصادی جنگ، به گونه ای بطورکامل ملموس تا همان صفحه هم می رسند.
منبع: javanbin.ir
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب