عارف نوشاهی به عضویت افتخاری فرهنگستان درآمد
به گزارش جوان بین، عارف نوشاهی، پژوهشگر پاکستانی عضو افتخاری فرهنگستان زبان و ادب فارسی شد.
به گزارش جوان بین به نقل از مهر، در مراسمی که با حضور اورنگ زیب خان کهیچی، وزیر میراث ملی و فرهنگ پاکستان، رضا امیری مقدم، سفیر و مجید مشکی، رایزن فرهنگی ایران در این کشور و تعدادی از استادان و محققان و دوست داران به زبان و ادب فارسی، در شهر اسلام آباد برگزار شد، حکم عضویت افتخاری عارف نوشاهی، استاد و پژوهشگر پاکستانی، در فرهنگستان زبان و ادب فارسی اهدا شد.
زبان فارسی، حلقه اتصال فرهنگی
اورنگ زیب خان کهیچی، وزیر میراث ملی و فرهنگ پاکستان در این مراسم با اشاره به این که زبان فارسی ۸۰۰ سال زبان رسمی و دیوانی در شبه قاره و پاکستان بوده و دارای جایگاه ویژه و ممتازی است، اظهار داشت: تاریخ و فرهنگ پاکستان با زبان فارسی عجین شده است و متاسفانه استعمارگران با حذف این زبان از متن زندگی مردم آنان را از تاریخ و گذشته خود جدا و رابطه ی آنان را با نیاکان شان قطع کرده اند.
وی در قسمت دیگری از سخنان خود اعطای حکم عضویت دکتر نوشاهی را برگ دیگری از پیوندهای عمیق تاریخی دو کشور ایران و پاکستان ارزیابی کرد.
رضا امیری مقدم، سفیر ایران در پاکستان درباره ی عضویت افتخاری عارف نوشاهی در فرهنگستان زبان و ادب فارسی اظهار داشت: به پاس خدمات ایشان و با هدف توسعه روابط فرهنگی دو کشور این استاد به عضویت افتخاری فرهنگستان زبان و ادب فارسی برگزیده شده است.» او افزود: «روابط میان دو کشور ایران و پاکستان، رابطه ای قدیمی و تاریخی است و زبان فارسی به لطف آفریدگار و همّت مردم دوست داشتنی پاکستان، همچنان زنده است.
مجید مشکی، رایزن فرهنگی ایران در پاکستان هم در رابطه با عضویت افتخاری عارف نوشاهی در فرهنگستان زبان و ادب فارسی اظهار داشت: انتخاب یک پژوهشگر پاکستانی به عضویت افتخاری فرهنگستان زبان و ادب فارسی، نشانه توجه فرهنگستان زبان و ادب فارسی و استادان ایرانی به جایگاهِ ویژه زبان فارسی در پاکستان و عمق روابط فرهنگی میان دو کشور است.
نوشاهی، بیشتر از ۵۰ سال از عمر خودرا صرف آموزش و پژوهش در حوزه زبان فارسی کرده است. او با تألیف ده ها جلد کتاب به زبان فارسی و اهدای ده هزار نسخه کتاب خطی به زبان فارسی، به کتابخانه ی گنج بخش در شهر راولپندی پاکستان، توجه و علاقه ی خودرا به حفظ زبان فارسی در کشور پاکستان نشان داده است.
عارف نوشاهی، نویسنده، نسخه شناس و پژوهشگر پاکستانی، زاده ۱۳۳۴ شمسی در روستایِ چَنبَل از توابع پَنجاب پاکستان است. وی در سال ۱۳۵۰ شمسی، به مجالس آموزش زبان فارسی در خانه ی فرهنگ ایران در شهر راولپندی راه پیدا کرد. در سال ۱۳۵۲ شمسی، همکاری خودرا با مرکز تحقیقات فارسی ایران و پاکستان در شهر اسلام آباد شروع کرد. عمده کارهای وی در این مرکز بر کتاب شناسی و نسخه شناسی متمرکز بود و توانست دست نویس های بسیاری را از روستاها، جمع آوری کند.
نوشاهی در سال ۱۳۵۸ هجری شمسی، به مرکز تحقیقات فارسی در شهر کراچی پاکستان رفت. در این مرکز گنجینه نسخه های خطی فارسی موزه ملی پاکستان و انجمن ترقی اردو را بررسی و لیست نویسی کرد.
عضو افتخاری فرهنگستان زبان و ادب فارسی در سال ۱۳۶۰ شمسی، مدرک کارشناسی زبان و ادبیات فارسی را از دانشگاه کراچی دریافت کرد و یک سال پس از همین دانشگاه، موفق به کسب مدرک کارشناسی ارشد شد.
این عضو افتخاری فرهنگستان زبان و ادب فارسی در سال ۱۳۷۲ هجری شمسی، دوره پیوسته کارشناسی ارشد و دکتری زبان و ادبیات فارسی را از دانشگاه ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران دریافت کرد. پایان نامه او در رابطه با تصحیح ملفوظات خواجه عبدالله احراری نقشبندی به تحریر و تدوین میر عبدالاول نیشابوری بود.
نوشاهی علاوه بر تحصیل، همکاری خود با بنیاد دایره المعارف اسلامی و فرهنگستان زبان و ادب فارسی را از دیر باز شروع کرده است. بعضی از آثار او عبارت اند از: لیست نسخه خطی موزه ملی پاکستان، کتاب شناسی آثار فارسی چاپ شده در شبه قاره؛ مجالس جهانگیری (تصحیح)؛ حافظ، مَحرم اسرار؛ احوال و سخنان خوابه عبیدالله احرار (تعلیق و تصحیح و مقدمه).
نوشاهی در چهارصد و هشتاد و هشتمین جلسه شورای فرهنگستان زبان و ادب فارسی که دوازدهم آبان ماه ۱۴۰۴ برگزار شد، به عضویت افتخاری فرهنگستان زبان و ادب فارسی انتخاب|شد.
بطور خلاصه اورنگ زیب خان کهیچی، وزیر میراث ملی و فرهنگ پاکستان در این مراسم ضمن اشاره به اینکه زبان فارسی ۸۰۰ سال زبان رسمی و دیوانی در شبه قاره و پاکستان بوده و دارای جایگاه ویژه و ممتازی است، عنوان کرد: تاریخ و فرهنگ پاکستان با زبان فارسی عجین شده است و متاسفانه استعمارگران با حذف این زبان از متن زندگی مردم آنان را از تاریخ و گذشته خود جدا و رابطه ی آنان را با نیاکان شان قطع کرده اند. عمده کارهای وی در این مرکز بر کتاب شناسی و نسخه شناسی متمرکز بود و توانست دست نویس های بسیاری را از روستاها، جمع آوری کند. پایان نامه او در ارتباط با تصحیح ملفوظات خواجه عبدالله احراری نقشبندی به تحریر و تدوین میر عبدالاول نیشابوری بود.
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب