برگزاری نشست روایت در موزه از بازنمایی تا آموزش
به گزارش جوان بین، نشست علمی با عنوان روایت در موزه؛ از بازنمایی تا آموزش با سخنرانی اعظم صفی پور، پژوهشگر و مدرس حوزه موزه داری، در دانشکده هنر و معماری دانشگاه تربیت مدرس برگزار گردید.
روایتگری در نسل های مختلف موزه داری
در ادامه، صفی پور با نگاهی تاریخی به تحولات موزه داری، سیر تحول روایتگری را در نسل های اول تا چهارم موزه ها تشریح کرد؛ از موزه های شی محور سنتی تا موزه های تعاملی و جامعه محور امروز. وی بیان کرد که در نسل های جدید موزه داری، روایتگری دیگر به چیدمان اشیا محدود نیست، بلکه شامل طراحی تجربه، تعامل، و درگیرسازی حسی و ذهنی بازدیدکننده می شود. بر همین مبنا، روایت در موزه ابزاری است برای برقراری گفت و گو میان گذشته و حال، و میان مخاطب و فرهنگ. سخنران نشست ضمن اشاره به نظریه پردازانی چون رولان بارت، میخائیل باختین، پل ریکور و ژرار ژنت، به تطبیق مفاهیم بنیادین روایت در نظریه های ادبی با مفهوم «نمایش و تفسیر در موزه» پرداخت. وی نشان داد که هر موزه، به مثابه یک «متن چندلایه»، نیازمند ساختار روایی هدفمند است تا بتواند روایت خودرا از راه نشانه ها، فضاسازی، و ترتیب آثار منتقل کند. در این چارچوب، روایتگری نه فقط روش انتقال دانش، بلکه فرایند یادگیری و تجربه فرهنگی است.
آموزش و روایت؛ پیوندی ماندگار در موزه های معاصر
صفی پور تاکید کرد که آموزش در موزه های امروز، بدون استفاده از روایتگری، ناکامل خواهد بود. وی ادامه داد: روایت، ابزاری است که مخاطب را از مشاهده گر منفعل به جست وجوگری فعال مبدل می کند. هر روایت موفق، سهمی در آموزش، مشارکت و فهم فرهنگی بازدیدکننده دارد. صفی پور بر ضرورت طراحی برنامه های آموزشی در موزه ها بر پایه روایتهای چندلایه و قابل درک برای گروههای مختلف سنی و فرهنگی تاکید کرد. صفی پور در بخش دیگری از سخنان خود، ضمن اشاره به نظریه پردازان برجسته حوزه آموزش همچون جان دیوئی و جروم برونر، هوارد گاردنر، بر نقش بنیادین روایت در فرآیند یادگیری تاکید کرد. وی توضیح داد که مطابق دیدگاه دیوئی، یادگیری زمانی معنا می یابد که در بستر تجربه زیسته شکل گیرد، و موزه به عنوان فضای عینی تجربه و مواجهه، می تواند چنین بستری را از راه روایتگری فراهم آورد. صفی پور اضافه کرد: در نظام آموزشی موزه، روایت نه فقط ابزار انتقال پیام، بلکه سازوکار مشارکت و جست وجوی معنا توسط مخاطب است؛ مفهومی که با نظریه یادگیری اکتشافی برونر هم همخوانی دارد. وی سپس ضمن اشاره به «نظریه ی هوش های چندگانه» گاردنر، نشان داد که روایت گری در موزه می تواند امکان مشارکت آموزنده برای گروههای متنوع مخاطبان را فراهم آورد. از نظر او، موزه باید محیطی چندوجهی باشد که از راه انواع روایت – دیداری، شنیداری، لمسی و گفتاری – به هوش های مختلف انسان پاسخ دهد و آموزش را از شکلی انتقالی به تجربه ای گفت و گو محور و چندحسی بدل کند. در انتها نشست، حاضران دیدگاه ها و پرسش های خودرا درباره ی راهکارهای استفاده از روایتگری در طراحی نمایشگاه ها، آموزش عمومی و بازنمایی تاریخ هنر مطرح نمودند. این جلسه با گفتگوی علمی میان دانشجویان رشته های موزه داری، پژوهش هنر و نمایش به پایان رسید.
به طور خلاصه نشست علمی با عنوان روایت در موزه؛ از بازنمایی تا آموزش با سخنرانی اعظم صفی پور، پژوهشگر و مدرس حوزه موزه داری، در دانشکده هنر و معماری دانشگاه تربیت مدرس برگزار شد. وی اضافه کرد: روایت، ابزاری است که مخاطب را از مشاهده گر منفعل به جست وجوگری فعال مبدل می کند. از نظر او، موزه باید محیطی چندوجهی باشد که از طریق انواع روایت – دیداری، شنیداری، لمسی و گفتاری – به هوش های مختلف انسان پاسخ دهد و آموزش را از شکلی انتقالی به تجربه ای گفت و گو محور و چندحسی بدل کند.
منبع: جوان بین
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب