اعتقاد شهید لاریجانی به مبانی انقلاب راهگشا بود
به گزارش جوان بین، معاون بین المللی شورای عالی امنیت ملی اظهار داشت: اساسا اقتدا به مسیر، راهبرد و اعتقاد راسخ ایشان به مبانی انقلاب و ولایت می تواند راهگشا باشد.
به گزارش جوان بین به نقل از مهر، علی باقری کنی در مراسم بزرگداشت شهید علی لاریجانی درجمع خبرنگاران اظهار داشت: شهید لاریجانی یک پدیده در حکمرانی جمهوری اسلامی ایران بودند. وی باوری عمیق به مبانی دین و انقلاب اسلامی داشت و به معنای واقعی کلمه فردی متدین محسوب می شد. در دوره ای که من در ماه های پایانی منتهی به شهادتش همراه وی بودم، نشانه های پایبندی و التزام عملی وی به مبانی انقلاب و کوشش برای جلوه دادن آن اصول در راه مسئولیت هایشان بطورکامل آشکار بود.
معاون بین المللی شورای عالی امنیت ملی اضافه کرد: به خاطر دارم در میانه جنگ ۱۲ روزه، که تقریبا هر روز با هم جلسه داشتیم، فضای جنگ و تنش ها سنگین بود. وی جمله ای اظهار داشت که برای من خیلی درس آموز بود. اظهار داشت: «فلانی، این ها فکر می کنند با یک تهاجم نظامی می توانند کاری از پیش ببرند. ما فرزندان این انقلابیم و برای آن جانمان را می دهیم. من خودم حاضرم سلاح به دست گیرم و از کیان این نظام و کشور دفاع کنم.» این نگاه و این خاصیت شخصیتی شهید لاریجانی خیلی پرارزش بود و در حوزه های مختلف نیز نمود داشت.
باقری کنی اضافه کرد: خاصیت مهم دیگر شهید لاریجانی این بود که مدیری مولف به شمار می رفت. در هر عرصه ای که وارد می شد، چارچوب ها و سازوکارهای مدیریتی جدیدی طراحی و اعمال می کرد تا مجموعه را به نتیجه برساند.
وی اضافه کرد: در حدود دویست روز اخیر مسئولیت دبیری شورای عالی امنیت ملی، هر جا مانع یا مشکلی پیش می آمد، ایشان با فکر و تدبیر خود راهگشایی می کرد. من در او نه ناامیدی دیدم، نه یأس و نه احساس بن بست. حتی زمانیکه دیگران گرفتار سستی می شدند، او با صلابت به دنبال پیدا کردن راهکار بود و معمولا هم راهی می یافت.
معاون بین المللی شورای عالی امنیت ملی اظهار داشت: نکته مهم دیگر، ۱۷ روز پایانی عمر وی بود. میتوان گفت در این هفده روز شاید تنها چند دقیقه استراحت داشتند. شبانه روز مشغول حل مسائل، ارایه ایده ها و ابتکارها بودند؛ چه در زمینه داخلی و امنیتی، چه سیاست خارجی، نظامی و حتی حوزه هایی که بطور مستقیم مسئولیتشان نبود. وی بعنوان یک میدان دار، فعالانه نقش آفرینی می کردند.
باقری کنی اضافه کرد: به یاد دارم در ایام پایانی، زمانیکه خدمت وی بودم، دیدم کمرشان را بسته اند. پرسیدم چرا؟ گفتند: «آن قدر برای جلسات وادار به رفت وآمد با خودرو و موتور بوده ام که کمرم درد گرفته.» بعید می دانم در آن روزها شب ها بالاتر از یک ساعت استراحت می کردند؛ شب ها زمان اصلی کار، فعالیت و جلسات ایشان بود.
وی تصریح کرد: در روز نهم اسفند که حوزه بیت مورد حمله قرار گرفت، یکی از دفاتر وی نیز هدف قرار گرفت. دفتری که تقریبا هر هفته بامداد های شنبه تا ظهر در آن حضور داشتند. آن دفتر منهدم شد و برخی از همراهان وی هم شهید شدند، ولی خودشان در آن زمان آنجا نبودند.
باقری کنی اضافه کرد: گمان می کنم آن هفده روز آخر برای وی نوعی مأموریت الهی بود تا رسالتی را که بر عهده داشت به سر انجام برساند، و شهادت پاداش تلاش، درایت، مجاهدت و صبر وی بود.
وی اضافه کرد: به عقیده من، مسائلی که برای وی پیش آمد، خود به خود باید با پاداش شهادت نتیجه داده می شد. وی حقیقتاً به مقامی رسید که شایسته اش بود. در عین حال، نمی توان این واقعیت را کتمان کرد که ما بعنوان مردم ایران و بعنوان نظام حکمرانی، گرفتار خسارتی بزرگ شدیم. امید داریم که خون این شهید بتواند جبران کننده این خسارت باشد.
باقری کنی اضافه کرد: بطور قطع اقتدا به مسیر، راهبرد و اعتقاد راسخ ایشان به مبانی انقلاب و ولایت می تواند راهگشا باشد. امیدواریم وی در راه پیش رو، دعاگوی ما باشند و به ما کمک کنند تا این مسیر دشوار را با موفقیت طی کنیم؛ ان شاءالله که همین گونه خواهد شد.
حرف آخر اینکه وی باوری عمیق به مبانی دین و انقلاب اسلامی داشت و به معنای حقیقی کلمه فردی متدین محسوب می شد. من در او نه ناامیدی دیدم، نه یأس و نه احساس بن بست. وی خاطرنشان کرد: در روز نهم اسفند که حوزه بیت مورد حمله قرار گرفت، یکی از دفاتر وی هم هدف قرار گرفت.
منبع: javanbin.ir
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب